Diary of Rage #1

Umiiyak ako habang tinatype ang post na ito. Hindi dahil malungkot ako, kundi sobrang nagagalit ako. Naiinis ako sa nangyari ngayong araw na ‘to.

Hindi ako nagpapakapagod para lang bagsakan ng pinto.

Wala akong pakialam kung may problema ka rin sa buhay mo o sadyang hindi rin maganda ‘yung mood mo. Pero, be sensitive enough to emphatize with others’ feelings. Hindi porket may posisyon ka, ganyan na lang ang asta mo. As far as I know, you’re not serving yourself but the people.

Ang sakit lang sa pakiramdam na nagpapakapagod ka sa isang bagay tapos konting hingi lang ng tulong sa’yo eh @&^# @#*^ ka na? O sige, sabihin nating may “mood swing” ka rin nung araw na ‘yon. Eh hello? Sino ba ako para bagsakan mo ng pinto? Talo ko pa mandurugas. Hindi ako nagtatrabaho para maplease ka o kung sinumang pulano. Ginagawa ko to para sa ikabubuti ng nakakarami.

Sa araw na ‘to, gusto kong malaman mong nasaktan ako sa nangyari. Hindi pala ako sa’yo nagagalit kundi sa mismong sitwasyon at sa nangyari. Marahil ay simpleng bagay lamang sa’yo iyon pero sa mahinang taong tulad ko, napakalaki ng epekto no’n.

Hindi pwedeng habambuhay ka na lang magbabagsak ng pinto tuwing kelan mo gusto.

Advertisements

4 thoughts on “Diary of Rage #1

  1. Bakit kim? šŸ˜¦ ano ang nangyari?
    Hayy.. kung ano man yan, lilipas din yan. Minsan, kailangan din natin mapagbagsakan ng pintuan. ;D Ilang beses ko ng naranasan yun. Haha! Smile na, gusto lang kitang patawanin šŸ˜‰

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s